De eerste DE SERRIST (1944)

Op het einde van de oorlog van 1940-1945, verenigden zich enkele mensen uit Hoeilaart en Overijse in het "Comité van Druiventelers", een overkoepelende organisatie met onder meer leden van de "Unie der Belgische Druiventelers" en de "Serristen-gilde". In het comité zaten onderwijzer Franz Smeets, Jerôme Erkens, Theodore Vanderperren en Jos Derom uit Hoeilaart en Jules Van Bever (inderdaad, de broer van de latere pastoor), Gommaar Debontridder, Gommaar Denayer en Robert Schimp uit.
Het Comité hield zich bezig met het afhandelen van problemen van de toenmalige serristen. Zo was er de problematiek rond de verdeling van de gecontingenteerde grondstoffen, zoals cement en steenkool. (Ook na de bevrijding bleven deze namelijk zeldzaam).
Daarnaast ontwikkelde het Comité ook een grote belangstelling voor het vastleggen van kwaliteitsnormen voor alle tuinbouwproducten en voor de gecentraliseerde verkoopsystemen, de voorganger van de veiling zoals wij ze nu kennen. Er was dus nood aan informatie en zo kwam het idee van een informatieblad.
Gommaar Denayer besloot om dit te bespreken met Libert Loits.
Libert had namelijk in 1932 een drukkerij opgericht in Hoeilaart, op de Waversesteenweg. Hij had het diploma van onderwijzer, maar verkoos toch het beroep van drukker zoals zijn vader Alfred Loits. Hij begon met een Victoria degelpers en een eenvoudige papiersnijmachine. Een jaar nadien werd een Marinonipers in gebruik genomen. Twee jaar later kocht hij een drukpers aan om inpakpapier voor druiven te vervaardigen.
Eind 1944 besloten Gommaar Denayer en Libert Loits om drie informatieblaadjes te drukken. Deze werden kosten0loos door de posterijen bezorgd aan de druiventelers. Het informatieblad werd 'DE SERRIST, wekelijksch onpartijdig vak- en inlichtingsblad voor 4200 Druiventelers' genoemd.


DE SERRIST werd een krant

Begin 1945 werd er aan de druiventelers gevraagd een abonnement te nemen van 100 BEF. voor een jaarabonnement. Een los nummer kostte toen 2,50 BEF.
In het begin rapporteerde DE SERRIST alle beschikbare informatie over de grondstoffenbedeling. Maar al snel verzorgde men ook propaganda voor de Belgische druif met als slogan: "Parel der smakelijkste vruchten". Een eerste middel om de lekkere druif in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen, was een druivententoonstelling. Daarnaast publiceerde men verslagen over alle vergaderingen uit de streek rond druiventelers en bestuursvergaderingen van de “Serristen-gilde” en de “Unie der Belgische Druiventelers”. Elke zondag vergaderde men ijverig bij de h. Smeets in de woonkamer. Hij was de toenmalige voorzitter van de Unie en lesgever aan de provinciale tuinbouwschool van La Hulpe.
Een vreemd probleem van DE SERRIST bleek het papier te zijn. Dagbladpapier mocht namelijk enkel gebruikt worden om bestaande dagbladen te drukken. Libert Loits loste dit op door DE SERRIST op (groen!) inpakpapier te drukken.
In 1946 kocht de drukkerij een eerste linotype aan. In plaats van de teksten manueel letter per letter te plaatsen, kon men nu de teksten typen en ze machinaal in loodlijnen smelten. In 1949 begon de drukkerij aan de verhuis naar de huidige locatie, de Koldamstraat. Samen met de verhuis, gaf men DE SERRIST een nieuwe naam: 'DE SERRIST. Het nieuws van de week'. Zoals de naam al doet vermoeden, ging men niet meer enkel verslag uitbrengen over 'druivenzaken'. Ook over algemeen nieuws en sport uit de Druivenstreek. Dus ging men ook op zoek naar medewerkers om dit nieuws op te vergaren. In de drukkerij werd plaats voorzien voor een redactie en een bureel voor de ontvangst van de mensen die zoekertjes, publiciteit en teksten brachten voor publicatie.


DE SERRIST mee met de tijd

In 1960 kocht de drukkerij een grote cilinderdrukpers aan. Zo kon de krant op een hoog tempo gedrukt worden. Tien jaar later werd de eerste krantenrotatiepers gekocht om een groter aantal bladzijden en steunkleuren te drukken. En in 1980 werd deze vervangen door een andere rotatiedrukpers, waarmee men vierkleurendruk en dus kleurenfoto's kon drukken. Dit was heel kostelijk en gebeurde slechts zelden. Eind jaren '80 kwamen de eerste computers in de drukkerij en in 1999 werden de eerste teksten en aankondigingen digitaal doorgestuurd via internet.
In 2000 tenslotte investeerde de drukkerij in een semi-commerciële rotatiepers, waarmee nu wekelijks DE SERRIST gedrukt wordt.

DE serrist van vroeger tot nu

Deze fotos tonen de evolutie van drukpersen DE SERRIST.

Drukker Jan Broke in de drukkerij van Libert Loits op de Waversesteenweg.

In 1960 kocht de drukkerij haar eerste krantenrotatiepers aan. Daarmee werden de kranten op hoger tempo gedrukt.

1980 - Een nieuwe rotatiepers om een groter aantal bladzijden en steunkleuren te drukken.

In 1999 investeerde de drukkerij in de semi-commerciële krantenpers. Daarmee nu wekelijks DE SERRIST wodrt gedrukt.

DE SERRIST, jaargang 1, Nr. 9, Zondag 4 maart 1945. Het oudste exemplaar in ons bezit.

De editie van 8 januari 2015, DE SERRIST is 70 jaar! Nu in full-color.