Hoofdpagina I Nieuws I Inhoud I Redactie I Publiciteit I Advertentie I Abonnement I Site Map
© Drukkerij van Hoeilaart c.v.



Historiek

De Serrist’ is geboren in 1944. En dat gebeurde als volgt : op het einde van de oorlog van 1940-1945, verenigden zich enkele mensen uit Hoeilaart en Overijse in het “Comité van Druiventelers”, wat een soort overkoepelende organisatie was met onder meer leden van de “Unie der Belgische Druiventelers” (een beroeps- groepering) en de “Serristen- gilde”. Zo waren er uit Hoeilaart de onderwijzer Franz Smeets, Jerôme Erkens, Theodore Vanderperren en Jos Derom. Uit Overijse vervoegden Jules Van Bever (inderdaad, de broer van de latere pastoor), Gommaar Debontridder, Gommaar Denayer en Robert Schimp het Comité.

Het Comité hield zich bezig met het afhandelen van de problemen van de toenmalige serristen. Zo was er bijvoorbeeld de problematiek rond de verdeling van de gecontingenteerde grondstoffen, zoals cement en steenkool. (Ook na de bevrijding bleven deze namelijk zeldzaam).

Naast deze problematiek, ontwikkelde het Comité ook een grote belangstelling voor het vastleggen van de kwaliteitsnormen voor alle tuinbouwproducten en voor de gecentraliseerde verkoopssystemen (dit is de voorganger van de veiling zoals wij ze nu kennen). Er bleek dus nood te zijn aan informatie en dus begon men stilaan te spelen met het idee van een informatieblad.

Gommaar Denayer besloot om dit te bespreken met Libert Loits. Deze man had namelijk in 1932 een drukkerij opgericht in Hoeilaart, op de Waversesteenweg. Libert Loits had het diploma van onderwijzer, maar verkoos desondanks toch het beroep van drukker zoals zijn vader Alfred Loits, boven een bestaan als leerkracht. Hij begon met een Victoria degelpers en een eenvoudige papiersnijmachine. Een jaar later, werd en Marinonipers in gebruik genomen en twee jaar later kocht men een drukpers aan om druiveninpakpapier te vervaardigen.

In het begin had deze drukkerij dus niets te maken met ‘De Serrist’, tot Gommaar Denayer Libert Loits aansprak en besloten aan het eind van 1944, om drie informatieblaadjes te drukken. Deze werden kosteloos door de posterijen bezorgd aan de druiventelers. Het informatie- blad werd “De Serrist, wekelijksch onpartijdig vak- en inlichtingsblad voor 4200 Druiventelers’ gedoopt.

Bij de inzet van het nieuwe jaar 1945 werd er echter besloten om aan de druiventelers te vragen een abonnement te nemen : 100 fr. voor een jaarabonnement en een los nummer kostte toen 2,50 fr.

In het begin rapporteerde “De Serrist’ alle beschikbare informatie over de grondstoffenbedeling. Maar al snel verzorgde men ook propaganda ten voordele van de Belgische druif met als slogan: “Parel der smakelijkste vruchten”.

Een eerste middel om de lekkere druif in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen, was een druivententoonstelling. Daarnaast publiceerde men ook de verslagen over alle vergaderingen uit de streek rond deze problematiek en de verslagen van de bestuursvergaderingen van de Serristengilde en de Unie der Belgische Druiventelers. Elke zondag vergaderde men ijverig bij de h. Smeets in de woonkamer. (Hij was de toenmalige voorzitter van de Unie en lesgever aan de provinciale tuinbouwschool van La Hulpe).

Vreemd genoeg bleek het ergste probleem van ‘De Serrist’ het papier te zijn. Het dagbladpapier mocht men namelijk enkel gebruiken om bestaande dagbladen op af te drukken. Libert Loits loste dit echter op door ‘De Serrist’ op (groen!) inpakpapier te drukken.

In 1946 kocht de drukkerij een eerste linotype aan, waarmee men in plaats van de teksten manueel letter per letter te plaatsen, men nu de teksten kon typen en ze machinaal in loodlijnen smelten. In 1949 begon de drukkerij aan de verhuis naar de huidige lokatie, namelijk de Koldamstraat. Samen met de verhuis, gaf men De Serrist een nieuwe naam : “De Serrist. Het nieuws van de week”. Zoals de naam al doet vermoeden, ging men nu niet enkel meer verslag uitbrengen over ‘druivenzaken’, maar ook over de algemene nieuwts en de sport uit de Druivenstreek. Dit bracht met zich mee dat men ook op zoek moest gaan naar medewerkers die bereid waren om deze nieuws op te sporen. En dat er in de juist verhuisde drukkerij plaats voorzien werd voor de redactie en een bureel voor de ontvangst van de mensen die zoekertjes, publiciteit en teksten brachten voor publicatie.

In 1960 kocht de drukkerij een grote cilinderdrukpers aan, dat de mogelijkheid gaf de kranten op een sneller tempo te drukken. Tien jaar later werd er de eerste krantenrotatiepers gekocht om een groter aantal bladzijden en steunkleuren te kunnen produceren. En in 1980 werd deze door een andere krantenrotatiedrukpers vervangen waarmee men een vierkleurendruk (kleurenfoto's) kon drukken. Maar dit gebeurde slechts zelden omdat het toen heel kostelijk was. Einde jaren 80 deden de eerste computers hun intrede, en in 1999 werden de eerste teksten en aankondigingen digitaal doorgestuurd naar de redactie via internet.

In 2000 heeft men tenslotte geïnvesteerd in een semi-commercieel rotatiepers, waarmee nu wekelijks ‘De Serrist’ gedrukt wordt. In 2002 was het de intrede van de website, dat een extra communicatiemiddel geworden is.